…..από τις Μνήμες…..στην «αγκαλιά» της Κίρκης

Οδύσσειας ....συνέχεια....

2^η Ημέρα

(…..από τις Μνήμες…..στην «αγκαλιά» της Κίρκης)

 «…. Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.….»

                                                       ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

   Η Σελήνη με συντρόφευσε όλο το βράδυ, ολόγιομη, φωτίζοντας τον δίαυλο μεταξύ της χερσονήσου Λυγιάς και του Πρασουδιού, φτιάχνοντας με τις ανακλάσεις της ένα φωτεινό μονοπάτι που ένωνε την ομορφιά της παραλίας με το απέναντι Νησί…την χώρα των Γλάρων. Η «μουρμούρα» τους είναι αισθητή ακόμα και τώρα τις πρώτες πρωινές ώρες , καθώς μαζεύω το «βιός μου» και το στοιβάζω στα …..αμπάρια…του πλεούμενου. Τέτοια ώρα το σκηνικό αρχίζει  να διακόπτεται από τα πρώτα δρομολόγια του πορθμείου. Νυσταγμένες φιγούρες διαπλέουν τον δίαυλο, με τρεμάμενα φώτα, κουβαλώντας τους πρώτους επιβάτες προς το Νησί των Φαιάκων.     Αυτή την ώρα ξεκινώ κάνοντας τις πρώτες κουπιές, αρχικά, για ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και τις Μνήμες….

   ….Περίπου τέτοια ώρα ένα τρυφερό σκούντημα με έκανε να πετάγομαι από την ζεστασιά του κρεβατιού μου. Ένα σκούντημα, προαναγγελία για την αναχώρηση με την μικρή ΕΥΤΥΧΙΑ (ΛΗ 214), που μετά από λίγο άφηνε πίσω της το Λιμανάκι της Ηγουμενίτσας και η πλώρη της σημάδευε πια την Μύτη του Δρεπάνου. Χρέη Κελευστή και Πηδαλιούχου, ο πατέρας μου…και ο μικρός Λεωνίδας…. ως Δόκιμος Ναύτης. Ναυτάκι που αρχικά καθόταν στην πλώρη χαζεύοντας την να σχίζει τα νερά του κόλπου, που τις τελευταίες ώρες τις Νύχτας, φωσφόριζαν στην επαφή τους με την μάσκα της βάρκας. Ο Δόκιμος έριχνε όμως και κλεφτές ματιές στον Κελευστή για τυχόν προστάγματα …αλλά κυρίως γιατί περίμενε ένα κάλεσμα…..και αυτό ερχόταν συνήθως καθώς καβατζάραμε την άκρη του Δρεπάνου. Τότε με μια δρασκελιά πήγαινε πρίμα και έπαιρνε στο χέρι το Πηδάλιο της μικρής μηχανής που έσπρωχνε το 4μέτρο βαρκάκι προς τα  κει που έρχεται ο Μαΐστρος και σε δροσίζει. Άκουγε και ρουφούσε τα κελεύσματα – συμβουλές του μέντορά του. Έμαθε, να χαράζει πορεία, να «διαβάζει» τις αναλαμπές των φάρων και πώς να τους χρησιμοποιεί σαν Μπούσουλα στην ρότα του.

«Aν(2) 9δ 8Μ» (2 Αναλαμπές κάθε 9 δευτερόλεπτα, ορατές από 8 ναυτικά μίλια)   ήταν το «σύνθημα»  που του έστελνε ο φάρος στο Πρασούδι για να βρεθεί κοντά του. Αναλαμπές που με ευλάβεια τις «κρατούσε» κατάπλωρα και φρόντιζε να μην χάνει καρτίνι από τον Μπούσουλά του.

   Καθώς ο όγκος του νησιού μεγάλωνε, εκεί στην νότια άκρη του, το πρώτο φώς της Ημέρας έλουζε τα ερείπια του Αι Νικόλα. Στο σημείο αυτό βουτούσαμε για χταπόδια στα κρυστάλλινα νερά. Όμως  χρόνια μετά λίγα θυμάμαι από την «αντιπαράθεση» ανθρώπου και Φύσης. Αυτό πού πότισε ανεξίτηλα στην ψυχή μου, όμως,  καθώς κολυμπούσα με την μάσκα ακριβώς στο μεταίχμιο του ουρανού με την θάλασσα, είναι το παιχνίδισμα – χορός  των χρωμάτων που στηνόταν γύρω μου καθώς το φώς μετά την επιφάνεια της Θάλασσας έπαιρνε αμέτρητες μορφές μέχρι να φτάσει στον βυθό.

Aν(2) 9δ 8Μ τώρα είναι πίσω μου, κρατώ πορεία προς την Μύτη του Δρεπάνου, και βρίσκομαι στο μέσον της απόστασης, κάπου κοντά στο «Γύρισμα». Το σημείο αλλαγής πορείας για τα πλοία που θα κατευθυνθούν προς την Πάτρα. Εδώ από τα βαθιά νερά «ανεβάζαμε» λυθρίνια με τις απίστευτες αποχρώσεις του απαλού κόκκινου και γαλάζιου. Οι ίδιες αποχρώσεις τώρα, στο    ίδιο σημείο, μόνο που δεν κοιτάζω προς το βαθύ μπλε του βυθού, αλλά γύρω μου.

   Σελήνη και  Ηώ, μαζί στο σκηνικό, με την πρώτη προς τα δυτικά, πάνω από μια ψαρόβαρκα και ανατολικά η Θεά Ηω (Αυγή)  να προϋπαντήσει την έλευση του Ήλιου ακριβώς στην ράχη της Ντούλκας (το “ένα μάτι” πάντα στα βουνά).

…Λίγο ακόμα και…..πρωινό, ακριβώς στην είσοδο του κόλπου και η πλώρη αγγίζει την χρυσαφένια αμμουδιά της Μύτης (Άκρα) του Δρεπάνου….τέλειο σημείο να σταθείς την στιγμή αυτή της ημέρας…..Τα πάντα γύρω μου έχουν χρυσό πορτοκαλί όψη,  …ακόμα και η Ηγουμενίτσα στο βάθος που η ξέφρενη ανοικοδόμηση των τελευταίων δεκαετιών, της έχει δώσει μία «γκρίζα θαμπάδα», αυτή καθαρίζει από το πρωινό φώς του Ήλιου που τώρα έχει σκαρφαλώσει στο Τσιμπουρίκι.

   Τελικά και Σκύλλα, και Χάρυβδη βρήκα…..Αφήνοντας το Δρέπανο είχα βάλει πλώρη προς τον φάρο στο Χοντρομούντρι και πέρασα ανάμεσά τους !!!!!....δεν είχαν καμιά τρομερή μορφή, μόνο τεράστιο όγκο… των δύο επιβατικών πλοίων ….που διασταυρώθηκαν στον στενό δίαυλο της μπούκας του κόλπου.

  Καθώς τα δύο «τέρατα» ξεμάκραιναν προς την Κέρκυρα και το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας, κατευθύνομαι για λίγο στο Χοντρομούτρι, την απέναντι άκρη της μπούκας με τον ομώνυμο όμορφο κόλπο. Άλλο ένα σημείο που αγκυροβολούσε στα βαθιά για «καθετή» η Ευτυχία. 
   Στο Χοντρομούτρι μυήθηκα στα «μυστικά του Ευκλείδη». Γεωμετρία με απλά λόγια από τον πατέρα μου για βρούμε το σημείο που θα ψαρεύαμε. Εκεί ο Σωκράτης «χάραζε» με μια ματιά γραμμές που διερχόταν από ακρωτήρια, κορυφές, καμπαναριά, δέντρα και ερχόταν να «συναντηθούν» και να υποδείξουν το ακριβές σημείο, όπου από κάτω μας βρισκόταν κοπάδια από μουσμούνια , σπάρους και μουρμούρια. Απλός Τριγωνισμός με τρεις τέσσερις ζυγισμένες ματιές ……πόσο «ψυχρός»  φαντάζει ο σημερινός καταιγισμός σημάτων και γραμμών ενός GPS….Επιστέγασμα για μια καλή ψαριά;…..πριν φουντάρει η άγκυρα, η απαραίτητη στροφή - κύκλος γύρω από το σημείο ….σπονδή ….στις Νύμφες της Θάλασσας για τους «καρπούς» που ζητούσαμε να ανεβάσουμε....μαγεία!!!!.

   Η μνήμες έχουν ακόμα ίδια ρότα με το παρόν και βάζω το ρεμέντζο μου δίπλα στον προβλήτα στο Αγιονήσι. Το καταπράσινο αυτό κομμάτι γης ταιριάζει απόλυτα με αυτό που ξεκόλλησε και πέταξε ο Πολύφημος, αφού τα πεύκα που το κατακλύζουν ταιριάζουν περισσότερο με το πευκοδάσος πάνω από την Ηγουμενίτσα ….σημείο εκτόξευσης από τον Κύκλωπα…..παρά με την βλάστηση της απέναντι ξηράς, επιβεβαιώνοντας απόλυτα τον Μύθο!!

   Στις παιδικές αναμνήσεις αποβιβάζομαι, πάνω στην τσιμεντένια εξέδρα και γύρω «αναδύονται» οι ανέμελες καλοκαιρινές μέρες, που οικογένειες μαζευόμαστε εδώ…..με τους πιτσιρικάδες όλο το πρωί να παίρνουν φόρα και να βουτούν από την εξέδρα στα πεντακάθαρα τότε νερά…. μέχρι να έρθει το μεσημέρι και οι στοργικές μαμάδες να στρώσουν τις λογιών λιχουδιές στους τσιμεντένιους πάγκους δίπλα στο εικόνισμα. Καθώς μες στο καταμεσήμερο ξεκουραζόμαστε κάτω από την σκιά των πεύκων, οι γονείς μας κατευθυνόταν στο ναό που βρίσκετε στο κέντρο του νησιού. Στην Παναγία το είχα «τάμα» να βρεθώ, αφού εκείνο τον καιρό δεν ξεκολλούσα σπιθαμή από το γαλάζιο….

    Το μικρό αυτό στολίδι είναι καλά κρυμμένο στον κόρφο του νησιού. Δίπλα σε ένα παλιό πηγάδι, απομεινάρια ενός   παλαιοχριστιανικού ναού (;) και δίπλα ένα ανακαινισμένο εκκλησάκι. Για λίγο ο χώρος σε αποπαίρνει από την αίσθηση ότι βρίσκεσαι περιτριγυρισμένος από θάλασσα, αίσθηση που φεύγει αμέσως μόλις πάρεις το μονοπάτι πίσω για το εικόνισμα και τον προβλήτα. Το ίδιο μονοπάτι με γυρνά πίσω στα απογεύματα που αρχίζαμε πάλι τις βουτιές. Οι πατεράδες μας, ξανοίγονταν λίγο στην απέναντι ακτή και με αρωγούς  δίχτυα και καμάκια στηνόταν…. το βραδινό γλέντι…Την ώρα που ο Ήλιος ροδοκοκκίνιζε προς την μεριά του Πρασουδιού…το ίδιο κάνανε και οι καβουρομάνες που ψηνόταν στα κάρβουνα και η μυρωδιά τους ευωδιαστά έδενε με αυτή της τηγανισμένης αθερίνας…οσμές …γεύσεις..

Τελειώνουν ποτέ οι Μνήμες;….όχι …ασυνείδητα τις αφήνουμε πίσω σαν ψίχουλα, στην πορεία της ζωής μας. Όσο μακριά είναι η πορεία αυτή τόσο πληθαίνουν  και τα ψίχουλα πίσω μας. Και τι πιο τυχερός, κάποιος όταν μπορέσει να κοντοσταθεί και νοερά να γυρίσει και να γευτεί  αυτές της μνήμες….  να παρακολουθήσει με την ψυχή του αυτή την πορεία....Αυτό είναι το μεγαλείο του Οδυσσέα …στάθηκε στην Ιθάκη του και τις γεύτηκε….

    Ξεκινώ πάλι για να συνεχίσω το δικό μου Νόστο …και οι μνήμες με αφήνουν …..γυρνάνε προς το Λιμανάκι της Ηγουμενίτσας, όπως εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια, όπου το κομβόι από βάρκες γυρνούσε στην πόλη, με τον μικρό Λεωνίδα στην πλώρη. Εκεί καθισμένος χάζευε τα φώτα της πόλης,  με τα ποδαράκια δεξιά και αριστερά από το κοράκι της πλώρης να δροσίζονται από τα κύματα Βρισκόταν μέσα ….και… πάνω από το σημείο οπού ήταν χαραγμένο το όνομα την βάρκας….ΕΥΤΥΧΙΑ ΛΗ 214…ΕΥΤΥΧΙΑ και οι αναμνήσεις….ΕΥΤΥΧΙΑ και η μητέρα - ψυχή που τον έφερε στον κόσμο….ΕΥΤΥΧΙΑ ....μπούσουλας για την ρότα της ζωής του….

 

Το μικρό βαρκάκι ΕΥΤΥΧΩΣ υπάρχει ακόμα απόμαχος ακουμπισμένο στην αμμουδιά πίσω από το Δρέπανο…όσο για το 5μετρο καγιάκ με τον Ναύτη – Ερέτη μέσα του, βγαίνει από το στενού του νησιού…ξανοίγεται και γυρίζει προς τις όμορφες παραλίες μεταξύ Ηγουμενίτσας και Πλαταριάς που αναλαμβάνουν να τον αποφορτίσουν από τις συγκινήσεις του παρελθόντος.

Η Γάτα με καλωσορίζει και μετά από το ακρωτήρι της, μου χαμογελάει το Καλάμι και η Ελιά. Η έκπληξη και η ξεκούραση έρχεται στον Κόκκινο Βράχο, έκπληξη γιατί τις μέρες που απολάμβανα την εφηβεία μου σε αυτά τα νερά, αυτή η μικρή παραλία δεν είχε μεταμορφωθεί στον όμορφο προσεγμένο χώρο αναψυχής και διασκέδασης.

   Στο νερό ξανά και ο Αίολος «παίζει» μαζί μου….ξανά Πουνέντης…και αλλαγή σχεδίων. Μου χαλάει μια διέλευση από την όμορφη Πλαταριά, και έτσι …κόντρα στο καιρό…. και γραμμή προς την Μαγεύτρα…..Κίρκη!!!!!!  
   Εξηγούμαι ….

…στις ραψωδίες όπου αναφερόταν η συνάντηση του Οδυσσέα με γυναίκα, πίσω από τάχα μάχες, πόνο, δολοπλοκίες, εξαναγκασμούς υπήρχε η ΟΜΟΡΦΙΑ. Μια θηλυκή ομορφιά σαγήνευε στο τέλος τον ήρωα και πάντα αυτός «υπέκυπτε»…γινόταν σύντροφος, εραστής και  σύζυγος, άλλωστε τελικά ο έρωτας δεν είναι ανίκητος στην μάχη;….Θηλυκή Ομορφιά …Η παραλία, Η θάλασσα, Η μέρα και Η νύχτα και στο νου σας πάντα Η αγάπη του Οδυσσέα για καθετί Θηλυκό.

   ….και γιατί τα Σύβοτα (Μούρτος) είναι η Κίρκη μου; …η Μαγεύτρα;

….δεν με απείλησε να με μεταμορφώσει σε χοίρο…

….Τα Σύβοτα (ονομασία από το  συς = γουρούνι και το ρήμα βόσκω ή το ρήμα βαίνω), αρχίζουν από το Ακρωτήρι Γουρούνι και το διπλανό Χοιρονήσι και από κει και πέρα.... μαγεύεσαι από τις πρώτες κιόλας  παραλίες. Σιγά σιγά σε ξελογιάζει το σώμα της Κίρκης που αποτελείτε από μικρά καταπράσινα νησάκια…ή…τελικά είναι αυτά …οι εραστές αλλοτινών καιρών που μεταμόρφωσε; …όπως και να ‘χει, δήλωνα, δηλώνω και θα δηλώνω Εραστής της Κίρκης (Σύβοτα) ….και ας υποστώ τις «συνέπιες». 

   Αρχικά κατευθύνομαι στο γραφικό λιμανάκι. Με το πλεούμενο αραγμένο στην μικρή παραλία  δίπλα στα ταβερνάκια, απολαμβάνω τις λιχουδιές «της»…και σαν έρθει το απόγευμα ξεκινώ να απολαύσω το σώμα της!!!!. Άγιος Νικόλας, Μαυρονόρος, Μπέλλα Βράκα, Μουρτεμένο….τα κομμάτια του…νησιά  που με «χαϊδεύουν» με τις ονειρεμένες παραλίες τους…και μιλώντας για Όνειρο μάλλον εδώ η λέξη μεταμορφώνεται σε ….Πισίνα!!!….την παραλία, ασύλληπτης ομορφιάς, στην βορειοδυτική μεριά του Μαυρονόρους…το πώς να περιγράψω τις άπειρες αποχρώσεις του Γαλάζιου με το Λευκό της παραλίας είναι πέρα από τις δυνατότητές μου!!!! 

   Η Κίρκη σαν καθαρό Θηλυκό μου κάνει και «νάζια»….με τον απανταχού παρόν σε αυτά τα μέρη Μαΐστρο, με εμποδίζει να αράξω και να επισκεφτώ τον φάρο του Μούρτου. Με κλειδωνίζει αρκετά ώστε να μην φτάσω στις μεγάλες σπηλιές του ΜαυροΌρους που κοιτάει  δυτικά….το νησί της Ναυσικάς…

   Το γυναικείο νάζι, όμως,πάντα καταλήγει στο χάδι μιας αγκαλιάς και η Κίρκη με αγκαλιάζει στο στενό μεταξύ του Αϊ Νικόλα και του Μαυρονόρους. Τέλειο σημείο για να ξεκουραστεί κάποιος μετά από μια μέρα γεμάτη συγκινήσεις…

…Φιλί για καληνύχτα, ένα Ηλιοβασίλεμα …και μετά η Σελήνη δεν μ’ αφήνει από τα μάτια της…..όσο για την Κίρκη θα με μαγέψει και αύριο …μέχρι να με παραδώσει στην….Καλυψώ……   

Υ.Σ. …..ο Πολυμήχανος Κανένας σκέφτηκε να σας δείξει και ορισμένα τοπία με πιο διευρυμένη ματιά …φτάνοντας στις 360 μοίρες.  Χρησιμοποιήστε τον σύνδεσμο …link στα ελληνικά…και με την βοήθεια του ποντικιού… γυρίστε να δείτε τις Ιθάκες του που μπορεί να είναι και δικές σας

 

Σύνδεσμος:  Πρασούδι   

 Σύνδεσμος: Δρέπανο

  Σύνδεσμος: Αγιονήσι

  Σύνδεσμος: Η Παναγιά στο Αγιονήσι

Σύνδεσμος: Σύβοτα

...ένα φωτεινό μονοπάτι που ένωνε την ομορφιά της παραλίας με το απέναντι Νησί....

...Η Σελήνη στο "Γύρισμα"

....Χαράζει έξω από το Δρέπανο....

...Φεγγαράδα....

...ανατολικά η Θεά Ηω (Αυγή)  να προϋπαντήσει την έλευση του Ήλιου..

..έλευση του Ήλιου ακριβώς στην ράχη της Ντούλκας (το “ένα μάτι” πάντα στα βουνά!!!).

...Πρωινό στη Μύτη του Δρεπάνου.....

....και η πλώρη αγγίζει την χρυσαφένια αμμουδιά της Μύτης (Άκρα) του Δρεπάνου...

...ματιά προς το Πρασούδι και την Λυγιά..

..πρωινός χαιρετσμός..

...το εικόνισμα στο Αγιονήσι

..ρεμέντζο...

Στην αγκαλία των πεύκων

...η Παναγία στο Αγιονήσι

....χαμογελάει το Καλάμι και η Ελιά....

...ξεκούραση στο Κόκκινο Βράχο...

...ο "πρώτος Εραστής''   ...Χοιρονήσι....

..Χοιρονήσι....

...μαγεύεσαι από τις πρώτες κιόλας  παραλίες...

..τα "βότανα" της Κίρκης..

(Σύβοτα)...μια ομορφιά..δρόμος ..πριν συναντήσω το "σώμα της Κίρκης"

....Σύβοτα...

...ο Πύργος του Ζέρι στο βάθος...

...αποχρώσεις....

...απανεμιά..

...Όνειρο ....Πισίνα...

...αγκυροβόλιο ..ομορφιάς...στην Μπέλλα Βράκα...

....απόμαχοι...

...τα χρώματα ενός "βετεράνου"

..απόγευμα στα Σύβοτα...

…Φιλί για καληνύχτα, ένα Ηλιοβασίλεμα …

..όσο για την Κίρκη θα με μαγέψει και αύριο …

Οδύσσεια

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις»

                                             ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

   Βόρεια από την Ιθάκη και ανατολικά από το Νησί των Φαιάκων, από το Βασίλειο της Καλλιδίκης, έριξα το σκαρί μου στο Ιόνιο για να ξεκινήσω την δική μου Οδύσσεια. Ένα τριήμερο στις δαντελένιες καταγάλανες ακτές της Γης των Θεσπρωτών και όχι μόνο….

   Η Οδύσσειά μου δεν είχε Κίκονες και Λαιστρυγόνες, Λωτοφάγους και Μνηστήρες, καμιά Σκύλλα ή Χάρυβδη δεν μου έφραξαν την πορεία. Παρόν βεβαία ο Ποσειδώνας και ο Πολύφημος, η Καλύψω, η Ναυσικά, η Πηνελόπη και ο Ιάσονας.

   Σίγουρα ήταν ένας Νόστος, μια επιστροφή στις αναμνήσεις, τις εικόνες , τους ήχους που έζησα μικρός στα νερά αυτά. Νερά και τοποθεσίες όπως Παπαδιά Βατάτσα Πρασούδι Αγιονήσι Καλάμι Χοιρονήσι…. γνωστά από τότε που μικρός ακολουθώντας τον πατέρα μου, αλωνίζαμε με την μικρή ΕΥΤΥΧΙΑ (ΛΗ 214 ).

Νόστος για την ενηλικίωση που με βρήκε και πέρασε  σε μέρη και  παραλίες όπως το Μακρυγιάλι, η Γάτα, τα Σύβοτα και η Πάργα.

Οδύσσεια λοιπόν για έναν Ερέτη μέσα σε ένα καγιάκ, που γέμισε εμπειρίες και συγκινήσεις και «πότισε» με αυτές το δέντρο των Αναμνήσεών του.

1^η Ημέρα

 «……Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει

και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο….»

                                                       ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

   …αρχή δίπλα στον προβλήτα στο Σκάλωμα της Σαγιάδας καθώς το ολόγιομο φεγγάρι κατηφόριζε ακόμα προς  το νησί του Αλκίνοου.

     Στη σκέψη μου αρχικά ήταν να κατευθυνθώ στο Στροβίλι που δεσπόζει βόρεια του λιμανιού και να ανεβώ να δω τα υπολείμματα του κάστρου. Τελευταία στιγμή όμως «μελετώντας» για άλλη μια φορά τον Μιχάλη labastia.blogspot.gr μου κέντρισε το ενδιαφέρον το νησάκι της Αγιολένης. Εκεί τελικά έβαλα πλώρη πριν ό ήλιος ξεμυτίσει πίσω από το βουνό της Σαγιάδας.

   Η καρίνα βυθίστηκε απαλά στη λασπώδη ακτή  και βγήκα και στάθηκα  στο νησί περιμένοντας τον….Ηλιάτορα . Εμπρός μου ένα πέτρινο ξωκλήσι  που προσπαθεί να μείνει στην επιφάνεια, ακριβώς σαν ένας ναός πίστης ενάντια στον «βούρκο» των καιρών που ζούμε…. και  από πίσω τα ερείπια του Πύργου της Σαγιάδας, αλλοτινών χρόνων, φρουρού του λιμανιού. Και τα δύο κτίσματα φοβάμαι όμως ότι αρχίζουν να «βουλιάζουν» στη «λάσπη» της λήθης , της εγκατάλειψης και μόνο αυτός ο πρωινός Ήλιος που άρχισε να λούζει με τα χιλιόμορφα χρώματα του το μικρό αυτό νησί ομορφαίνει ακόμα το τοπίο στα μάτια του ονειροπόλου (βλέπε εμένα), γεμίζοντας τον ελπίδα ότι κάποια στιγμή αυτό το μέρος θα αναστηλωθεί, το εκκλησάκι  θα περιμένει με αναμμένα τα καντηλάκια του όποιον «άσωτο» θέλει να περάσει το κατώφλι του…και ο πύργος θα έχει «ορθώσει» το ανάστημα του πάλι και θα στέκεται εκεί αγέρωχος να καλωσορίζει τους επισκέπτες από γη  και θάλασσα.

 Πίσω στο παρόν και την …..πραγματικότητα;;……μπερδεύομαι λίγο, αφού αφήνοντας την Αγιολένη και χαράζοντας ρότα  προς την είσοδο (εκβολές) του Καλαμά, το πρωινό φώς μαζί με τα γαλήνια νερά της λιμνοθάλασσας, «πλέκουν» το πάνω με το κάτω, τον ουρανό με την θάλασσα …και αιχμαλωτίζουν ανάμεσα τους το Μαυροβούνι, τις βάρκες και τις διάφορες κατασκευές των ψαράδων δημιουργώντας υπέροχους αντικατοπτρισμούς που με συντροφεύουν μέχρι τον Καλαμά.

   Σκόρπιοι κορμοί δέντρων στα ρηχά νερά έχουν το ρόλο σηματωρών της εισόδου στον ποταμό, παλαίμαχοι ταξιδευτές μιας πορείας χιλιόμετρα πιο πάνω στην θεσπρωτική γη  όταν η οργή του χειμωνιάτικου Θύαμη τους ξερίζωσε και τους απόθεσε εδώ στις εκβολές.

Τίποτε από αυτή την ορμή δεν υπάρχει, αρχές του καλοκαιριού και ο Καλαμάς με υποδέχεται ήρεμος καθώς η πλώρη παίρνει πορεία αντίθετη από το ρεύμα του. Όσο βαθειά κωπηλατώ τόσο με αγκαλιάζει με της καταπράσινες όχθες του. Άλλωστε η σχέση μου με το ποτάμι κρατεί χρόνια, αφού στις όχθες του έχω «ακονίσει» της αισθήσεις μου και μάλιστα τα τελευταία χρόνια  το ησυχαστήριο μου  στην Αβαρίτσα  «λούζετε» από της ομορφιές της ροής του.

   Ο εναγκαλισμός θα διαρκέσει μέχρι την γέφυρα πριν  το φράγμα, εκεί  ξαποστάζω στη μικρή νησίδα κάτω σχεδόν από το γεφύρι….και να… οι Σειρήνες να με δελεάζουν να συνεχίσω την πορεία μου προς τα πάνω. Βέβαια ο γλυκός ήχος του νερού που τρέχει ανακατεμένος με λογιών κελαηδίσματα δεν έχουν καμιά σχέση με τις θαλάσσιες νύμφες αλλά με παρακινούν και με μαγεύουν το ίδιο, να συνεχίσω άλλα 5 χλμ μέχρι το φράγμα. Εκείνη την στιγμή ο Αίολος όμως έστειλε τον Ζέφυρο (τον Πουνέντη) αγγελιοφόρο να μου θυμίσει τον Νόστο που έχω πίσω εκεί στη θάλασσα του Ιονίου.

   Η επιστροφή λοιπόν με φέρνει στην έξοδο του Καλαμά που με ξεπροβοδίζει, χαρίζοντάς μου συνοδεία δεκάδων γλάρων στο πρώτο μίλι για την επόμενη στάση, στην Παπαδιά. Η στάση εδώ επιβάλλεται για να φρεσκάρω της εικόνες από τότε που βουτούσα για χταπόδια στα βράχια που φράζουν την λιμνοθάλασσα δίπλα στην  παλιά κοίτη του Καλαμά.

    Ο Ζέφυρος που με αφύπνισε προηγουμένως δεν στάθηκε ικανός να με δυσκολέψει μέχρι να φτάσω στο Ακρωτήρι της Βατάτσας, αντίθετα καταλάγιασε και μαζί με τον καυτό μεσημεριανό ήλιο επίσπευσε την αναζήτηση για ένα ήρεμο απάνεμο, κυρίως δροσερό καταφύγιο ….και τι πιο ιδανικό από το Σπήλαιο της Λυγιάς.

 Εκεί μέσα τα κρυστάλλινα νερά με τα απίστευτα παιχνιδίσματα του φωτός, που δειλά ορμάει μέσα στο εσωτερικό, δίνοντας απίστευτες αποχρώσεις στο βυθό αλλα και τα τοιχώματα του σπηλαίου, μου προσέφεραν την ξεκούραση …και καθισμένος στην μικρή παραλία που σχηματίζεται εκεί μέσα…. ήρθε στο νου μου ο Πολύφημος ……

….όταν σταθείς έξω από την Σπηλιά…. την είσοδο μπορείς να την παρομοιάσεις με το μοναδικό μάτι του Κύκλωπα Πολύφημου και άμα γυρίσεις το βλέμμα σου θα διακρίνεις πρώτα στα νότια το Αγιονήσι και πίσω σου το Πρασούδι που σύμφωνα με τα παιδικά ακούσματα μύθων στην πόλη, ήταν οι βράχοι που πέταξε ο Κύκλωπας από  το δάσος πάνω από την Ηγουμενίτσα που κατοικούσε…….

Μυθοπλασία όλα αυτά …..η μόνη αλήθεια είναι η ομορφιά που θα συναντήσεις εκεί μέσα και μην κουβαλήσεις καθόλου φόβο και θα χρησιμοποιήσω πάλι Καβάφη

«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.»

 …..σαν Πολυμήχανος Κανένας μπαίνω μέσα στο σκαρί μου  και κωπηλατώ προς τη έξοδο με τον ήλιο να με καλησπερίζει. Έχοντας ακόμα χρόνο επισκέπτομαι τις εφηβικές μου αναμνήσεις στην χρυσαφένια αμμουδιά του Μακρυγιαλιού για να βρεθώ  λίγο, στην βοή του πολιτισμού…..

….. Σειρά έχει ο ένας από τους βράχους του Πολύφημου…ο πιο πολύβουος, από την αποικίες των γλάρων…το Πρασούδι. Αγκυροβόλιο σε μια σχισμή από την βραχώδη ακτή και με μερικές δρασκελιές βρίσκομαι πάνω στα ερείπια του παλαιοχριστιανικού ναού πιθανότατα αφιερωμένου στον Άγιο Νικόλαο. Εκεί πάνω από τα καμαρωτά παράθυρα του ναού αγναντεύω πίσω από το Δρέπανο το λιμάνι της Ηγουμενίτσας…

…..καιρός να σηκώσω άγκυρα και να αφήσω πίσω μου το Πρασούδι ….και με τις πρώτες κουπιές πάλι με πιάνει το παράπονο …αυτή τη φορά μου έρχεται η εικόνα ενός περιποιημένου ναού στην άκρη του νησιού ….να καλοσορίζει  τους επιβάτες των πλοίων που περνάνε …..όνειρα θερινής νυκτός ….

    Ήρθε καιρός για ξεκούραση όμως και χωρίς να χάσω το Πρασούδι από το «κάδρο» αράζω στην απέναντι παραλία. Με το που να βγάλω το «βιός» μου από το πλεούμενο ο ήλιος άρχισε να κρύβετε πίσω από την Βατάτσα και λίγο αργότερα καθώς χάνεται από την άλλη μεριά του Παντοκράτορα δίνει στην πλάση γύρω μου τις πορτοκαλί αποχρώσεις, παρόμοιες με αυτές που με καλημέρισαν σήμερα, ενώ ο Μορφέας πριν με πάρει στην αγκάλη του μου στέλνει …..μια όμορφη πανσέληνο για συντροφιά …εδώ στην χερσόνησο της Λυγιάς με βρήκε το τελείωμα της πρώτης μέρας ……αύριο η Οδύσσεια συνεχίζεται…… 

Υ.Σ. …..ο Πολυμήχανος Κανένας σκέφτηκε να σας δείξει και ορισμένα τοπία με πιο διευρυμένη ματιά …φτάνοντας στις 360 μοίρες.  Χρησιμοποιήστε τον σύνδεσμο …link στα ελληνικά…και με την βοήθεια του ποντικιού… γυρίστε να δείτε τις Ιθάκες του που μπορεί να είναι και δικές σας.

Αγιολένη in greece
  

Ποταμός Καλαμάς in greece

Εκβολές Καλαμά in greece
 

Είσοδος στο Σπήλαιο

Αγιολένη

...ανάμεσα στο μπλε...

...το ξημέρωμα...δίπλα στη Σαγιάδα

..το ξωκλήσι

...η θέα του Βιγλάτορα....

...απόβαση στο νισάκι...

...το πρωινό φώς...με τα γαλήνια νερά της λιμνοθάλασσας, «πλέκουν» το πάνω με το κάτω...

…και αιχμαλωτίζουν ανάμεσα τους τις βάρκες......δημιουργώντας υπέροχους αντικατοπτρισμούς

Πρωινό ..καλάρισμα

.....Αναζήτηση.....

....και πέταγμα.....

.....κορμοί σε ρόλο σηματωρών της εισόδου στον ποταμό...

...εκεί ο Θύαμης συναντά το Ιόνιο....

...στο χείλος....της εισόδου....

...αφήνοντας πίσω το Ιόνιο...

.....Όσο βαθειά κωπηλατώ τόσο με αγκαλιάζει με της καταπράσινες όχθες του....

κάτω από το γεφύρι

...το σκαρί πάνω στη νησίδα...

  

...ειρήνες να με δελεάζουν να συνεχίσω την πορεία μου προς τα πάνω....

τι διαδρομη έχει κάνει για να δώσει αυτήν την εικόνα

...φτερούγισμα....

...πίσω στους φρουρούς της εισόδου.....

Η λιμνοθάλασσα στην Παπαδιά

...ξεκούραση....

..."μπαίνοντας...στο μάτι του Πολύφημου....

το σπήλαιο

....μιά όαση δροσιάς μέσα στο σπήλαιο...

.....στην χρυσαφένια αμμουδιά του Μακρυγιαλιού για να βρεθώ  λίγο, στην βοή του πολιτισμού…..

......Εκεί πάνω από τα καμαρωτά παράθυρα του ναού αγναντεύω πίσω από το Δρέπανο το λιμάνι της Ηγουμενίτσας…

...ο ναός με θέα την χερσόνησο της Λυγιάς....

...παράθυρο.... στο Ιόνιο

...ο ήλιος άρχισε να κρύβετε πίσω από την Βατάτσα....

…αύριο η Οδύσσεια συνεχίζεται…