Παλιοί Λογαριασμοί…….(Λιάκουρα – Παρνασσός)

Όλα ξεκίνησαν πέρυσι τον Οκτώβριο όταν ανηφορίζοντας από την Τιθορέα (Βελίτσα) έβαλα στόχο την Λιάκουρα (2456 μ.). Με μιά λάθος επιλογή... προτίμησα το μονοπάτι από την δεξιά του φαραγγιού. Μετά η ανεπαρκή σηματοδότηση σε συνδυασμό με την κουραστική διάσχιση τριών διαδοχικών ρεματιών αλλά σίγουρα και οι πολλές στάσεις για να απολαύσω αυτά τα υπέροχα νερά που ξεχύνονται από τις κορυφές του βουνού 

με έφεραν στην Λιθόστρουγκα (στο λούκι  ανάμεσα στις Τρείς Τσούμπες και την Λιάκουρα) αρκετά εξουθενωμένο. Φτάνοντας μέχρι την Χούνη μετά από 6 ώρες ανάβαση οι δυνάμεις μου άρχισαν να με προδίδουν. Σφίγγοντας τα δόντια άρχισα τη ανάβαση για τον αυχένα κάτω από την Λιάκουρα. Έφτασα στα μέσα περίπου τις ανάβασης (γύρω στα 2200 μ. 300 μέτρα κάτω από την κορυφή!!!) και σε αυτό το σημείο ήταν που αναλογίστηκα εάν πρέπει να διεκπεραιώσω με οποιοδήποτε κόστος τον στόχο που είχα βάλει. Επιπλέον ο καιρός άρχισε  να «κλείνει» δυσκολεύοντας αρκετά την προσπάθεια και μαζί με το περασμένο της ώρας, έχοντας περίπου άλλες 4 ώρες για την επιστροφή, αποφάσισα να αφήσω ανοιχτό τον λογαριασμό με την Λιάκουρα……

   Πέρασε ένας χρόνος και από το «Ηπειρώτικο μου  Κεφάλι» δεν ξεκόλλησε η εκκρεμότητα. Γι αυτό, το όμορφο πρωινό του Σαββάτο (5-11-11) ξεκίνησα κλείσω τους λογαριασμούς μου.

   Αναχωρώντας από την όμορφη πλατεία της Τιθορέας  αυτή τη φορά κατέβηκα και διέσχισα  το φαράγγι, ακλουθώντας αυτή τη φορά το κύριο μονοπάτι που οδηγεί  στην ψηλότερη κορυφή του Παρνασσού.

   Καθώς οι πρώτες ροδοκόκκινες ακτίνες του ήλιου άρχισαν να χτυπούν τις κορυφές του βουνού έφτασα στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη. 
Λίγο πιο πάνω, έχοντας διασχίσει ένα πανέμορφο ελατοδάσος,  ο ήλιος με έλουσε στο διάσελο νότια από την κορυφή Κούμπες (1254 μ). Στο σημείο αυτό είχα την πρώτη έκπληξη. 
Τα πάντα κάτω από τα 1000 μ. ήταν σκεπασμένα από ένα πυκνό σύννεφο. Σχηματίστικε μία «θάλασσα» από κάτω μου, κάνοντας προς τα βόρεια το όρος  Όθρυς να φαντάζει σαν νησί στην απεραντοσύνη του ουρανού. 

......βόρεια το όρος  Όθρυς να φαντάζει σαν νησί...

Αργότερα έχοντας ξεπεράσει τα 2000 μ. τα πάντα ήταν απόλυτα διαυγή, ο αψεγάδιαστος ουρανός, οι αγέρωχοι βράχοι που ορθώνονταν γύρω μου  με τις ολόλευκες τούφες παγωμένου χιονιού. 
Αφήνοντας το λούκι σκαρφαλώνοντας  στην πλαγιά που θα με έβγαζε στο αυχένα κάτω από τη κορυφή συνειδητοποιώ πόσο κοντά στο στόχο είχα φτάσει πέρυσι. Αυτή τη φορά τα τελευταία εκατοντάδες μέτρα για την ψηλότερο σημείο του Παρνασσού τα κάνω με το ένα μάτι στην κορυφή και το άλλο θαυμάζοντας τους γύρω ορεινούς όγκους.

   Λοιπόν Λιάκουρα (2456 μ.)...το τρόπαιο ...το κλείσιμο του λογαριασμού. Και ο Παρνασσός με ανταμείβει με το παραπάνω. Μου προσφέρει, μακριά στα βόρεια μέσα από τα σύννεφα,  να αναδύεται τη φιγούρα του Ολύμπου. Στο ίδιο μοτίβο προς το νότο , τον Ελικώνα και την Πάρνηθα. Δυτικά είναι όμως το μεγάλο δώρο, ξεγυμνωμένη από σύννεφα η Γκιώνα σε πρώτο πλάνο, με τα Βαρδούσια από πίσω, την Οίτη λίγο πιο βόρεια και τον Τυμφρηστό στο βάθος. Ακόμα στα νότια ξεχωρίζω την σιλουέτα της Ζήριας και του Χελμού.

    Καιρός για γυρισμό όμως,  άλλωστε  επιστρέφοντας στην Τιθορέα θα έχω συμπληρώσει 11 ώρες περπάτημα με τα πόδια μου να διαμαρτύρονται, την ψυχή όμως γεμάτη από της εμπειρίες που μου έδωσε γενναιόδωρα αυτή τη φορά το βουνό του Απόλλωνα.          

 

οι κορυφές του βουνού από το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη.

 

ο ήλιος ...λαμπερό πετράδι στις Τρείς Τσούμπες

 

Λιάκουρα (2456 μ.)

.........νότια ξεχωρίζω την σιλουέτα της Ζήριας και του Χελμού

Στάση στις Τσάρες

Τσάρκος  2416 μ.

Παρνασσός

  

Λιάκουρα, Μίχλα, Μουργκάνα….

Λιάκουρα 2456μ.

   Λιάκουρα, Μίχλα, Μουργκάνα. Ονόματα που με μια πρώτη ματιά δυσκολεύεται κάποιος να βρει ένα κοινό παρανομαστή. Για μένα όμως είναι τοποθεσίες που μέσα σε μία εβδομάδα (5- 12 του Νοέμβρη) αποτυπωθήκαν βαθιά  μέσα στην ψυχή μου. Μιλώντας και λίγο με αριθμούς:  αθροιστικά 5300 μέτρα υψόμετρου, 65 χιλιόμετρα περπάτημα ,  και 27 ώρες περιπλάνησης διεκπεραίωσε το σώμα για να προσφέρει στην ψυχή αμέτρητες αναμνήσεις , άπειρες εμπειρίες και απεριόριστες συγκινήσεις.

Κορυφή πάνω από την Μίχλα

   Τώρα έχοντας γυρίσει πια στην πόλη, καθισμένος μέσα στο διαμέρισμα, κοιτάω έξω από το παράθυρο τις γκρίζες πολυκατοικίες να είναι  «πλακωμένες» από τα μολυβί σύννεφα  και αναπολώ…. το δέος που ένιωσα πάνω στην Λιάκουρα στα 2456 μ. όταν γύρω μου ξεπηδούσαν, πάνω από τα κάτασπρα σύννεφα, οι γύρω κορυφές  και πάσχιζαν να πάρουν θέση στον καταγάλανο ουρανό …. την αγαλλίαση στην Μίχλα να βλέπεις τον Καλαμά να «χαράζει» βαθιά, κάτω από τα σύννεφα, την Θεσπρωτική Γη …το ρίγος πάνω στην Μουργκάνα (1806 μ.) αναλογιζόμενος την Ιστορία που έχει «περιδιαβεί» και «χαράξει» της κορυφές της…..την έκσταση από τη πανδαισία των χρωμάτων που «πλημμυρίζουν» τις πλαγιές της.

Μουργκάνα 1806 μ.

   Αλλά ας κάνω μια προσπάθεια να μετουσιώσω όλα αυτά σε λέξεις και εικόνες.

Έχουμε και λέμε…………..

Φθινοπωρινό Τελέθριο

Φθινόπωρο για τα καλά χωρίς τα καλοκαιρινά ξεσπάσματα του Σεπτεμβρίου και επιτέλους με το σάκο μου στο ώμο και το μπατόν στο χέρι  ξεκίνησα το Νόστο στην Ελληνική Φύση. Ανέφερα την λέξη επιτέλους γιατί ιδιαίτερα αυτή την χρονιά με όλα αυτά που περνάμε, λόγω οικονομικής κρίσης, τα «βαρίδια» που με κρατούσαν στην πόλη ήταν αρκετά να με κάνουν να καθυστερήσω  να καταλάβω ότι τις υλικές στερήσεις μπορεί να τις καταπραΰνει η πνευματική διαύγεια και πόσο μάλιστα η ψυχική γαλήνη που σου προσφέρει η απόδραση στη Φύση.

  Λοιπόν η αρχή έγινε με την διαδρομή, που κάνω κάθε χρόνο, ξεκινώντας από τον Ταξιάρχη (Μουρσαλί) συγκεκριμένα από το Κέντρο Ιππασίας – Ξενώνα «Πέταλο» http://www.petalo-cafe.gr  παίρνοντας το  μονοπάτι   για να με ανεβάσει στις παρυφές του Τελέθριου και συγκεκριμένα  στο Τρίδεντρο (626μ). http://el.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=778259

Τρίδεντρο (626μ)

   Με τον καιρό αρκετά φθινοπωρινό το σημείο δεν πρόσφερε αυτή τη φορά  αρκετά καλή ορατότητα αλλά το βορειανατολικό αεράκι και τα υπέροχα καφέ κόκκινα χρώματα,  του δάσους από δρυς που σκεπάζει το Τελέθριο  ήταν αρκετά για να με «ξεκουράσουν» από την ανάβαση. Φτάνοντας αργότερα στον Άγιο Αθανάσιο  και τη Σβάλα τα υπέροχα χρώματα των βελανιδιών που με είχαν περικυκλώσει πια κατάφεραν σε μικρό χρονικό διάστημα να μου «εμφυσήσουν» την ηρεμία τους.

Άγιος Αθανάσιος

   Μοναδική παραφωνία ο ήχος αλυσοπρίονων από τους υλοτόμους (νόμιμοι;;;) που εφέτος είναι ανησυχητικά πολλοί!!!! Σημάδι των καιρών θα σκεφτείτε αλλά πρέπει να αναλογιστούμε όλοι πόσο Περιβάλλον είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε στο βωμό των ανθρώπινων παθών πριν στρέψουμε την Φύση εναντίον μας. Τελικά  η Κρίση με κυνηγάει κι εδώ;… όχι δεν το επιτρέπω και σίγουρα δεν  επιτρέπει αυτό το πανέμορφο δάσος, ένας αποκρουστικός ήχος να «παραγκωνίσει» το  γαλήνιο θρόισμα των φύλλων καθώς ο άνεμος πλέκει τις ριπές του με τα κλαδιά των βελανιδιών.  Επιστρέφοντας έχοντας λίγο χρόνο άλλαξα λίγο την πορεία μου για να επισκεφτώ  την Σπηλιώτισσα, (474μ.) την βραχώδη κορυφή στις παρυφές του Τελέθριου ακριβώς πάνω από τον Ταξιάρχη. Σημείο με εξαιρετική θέα προς τον δίαυλο  Ωρεών αλλά αυτό που ανταμείβει περισσότερο την επίσκεψη  είναι η υπεροχή εικόνα των γεμάτων συκιές  χωραφιών, που απλώνονται  μέχρι την Καστανιώτισσα, και που ο  Οκτώβρης έχει αρχίσει γεμίζει με «κίτρινες πινελιές».

Μονοπάτι για την Σπηλιώτισσα http://el.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=2187139

Τρίδεντρο

Φθινοπωρινά Χρώματα...

........γαλήνιο θρόισμα των φύλλων καθώς ο άνεμος πλέκει τις ριπές του με τα κλαδιά των βελανιδιών. 

..."επαφή" νερό

Ποτίστρες

Σπηλιώτισσα

Σπηλιώτισσα

Απότυπώματα υλοτόμων (νόμιμων;;;) που εφέτος είναι ανησυχητικά πολλοί!!!

Ημερολόγιο Καταστρώματος. Καταχώρηση 13/8/2011

Αγία Κυριακή

 

Το Αργυρόνησο αυτά τα χρόνια ήταν η «Άκρη του Κόσμου» των διαδρομών μου προς τα Βόρεια. Φέτος έχοντας το καινούργιο σκαρί μπήκε στο νου μου η διάσχιση της μπούκας του Παγασητικού κόλπου. Αυτό που απόμενε ήταν το χρονικό παράθυρο για το εγχείρημα και αυτό άνοιξε την πιο κατάλληλη στιγμή: Αυγουστιάτικη Πανσέληνος, «Βροχή» Λεοντιδών (Πεφταστέρια) και απουσία Μελτεμιού.

  Τελικός προορισμός η Αγία Κυριακή το γραφικό ψαροχώρι κάτω από το Τρίκερι σε μία απόσταση 9 ν.μ. (17 χλμ) από τον Νέο Πύργο.

Ο απόπλους πραγματοποιήθηκε της 04:00 πμ με την παραλία του χωριού να φωτίζεται από το ολόγιομο φεγγάρι. Το στεριανό αεράκι ανακατωμένο με τους νυσταγμένους πια, ήχους του παραλιακού Club άρχισε να με σπρώχνει στην αγκαλιά του Βόρειου Ευβοϊκού που εάν και προσπαθούσε να μείνει σκοτεινός το Αυγουστιάτικο Φεγγάρι δεν τον αφήνε. Μια  αίσθηση μοναξιάς διαλύθηκε σύντομα αφού ακριβώς από πάνω μου τα αστέρια που έπεφταν χαράζοντας τον ουρανό μου πρόσφεραν μια ζωντανή παράσταση πλανητάριου και... όσες ευχές είχα μαζέψει αυτές στέρεψαν στα πρώτα 2 ν.μ.

  Η παράσταση όδευε προς το  τέλος και εγώ για την  πρώτη στάση της διαδρομής στον σκοτεινό ακόμα προβλήτα κάτω από το φάρο του Αργυρόνησου. Στο σημείο αυτό το φεγγάρι άρχισε να χάνεται πίσω από το Τραγοβούνι υπό την ηχητική υπόκρουση των εκατοντάδων γλάρων κατοίκων του νησιού. Βέβαια δεν έχασα την ευκαιρία για μια επίσκεψη στο φάρο καθώς οι πρώτες αποχρώσεις της αυγής άρχισαν να αγκαλιάζουν το κτήριο.

  Με τον ήλιο να ξεγλίστρα πίσω από την Σκιάθο έβαλα πλώρη πρώτα για το δυτικό άκρο της εισόδου του Παγασητικού Κόλπου, το ακρωτήρι Σταυρός και μετά  χάραξα την ρότα μου, με μπούσουλα το Τρίκερι, για την  Αγία Κυριακή .

Το όμορφο αυτό χωριό λουσμένο στο πορτοκαλί του πρωινού ήταν σαν να αναδύεται μέσα από θαλασσογραφία. Ο μόλος εδώ αντιστέκεται στις επιταγές του σύγχρονου κόσμου, τα στενά σοκάκια ελίσσονται ανάμεσα στα πανέμορφα πετρόκτηστα σπίτια που μπροστά τους έχουν μικρές προκυμαίες να απλώνονται για να συναντήσουν τα κρυστάλλινα νερά  του λιμανιού. Εκεί πάνω αραδιασμένα και τα  ξύλινα τραπεζάκια από τα ουζερί με τους ιδιοκτήτες να βάζουν για λιάσιμο τα χταπόδια. Εδώ στα πολύχρωμα μικρά καΐκια   οι ηλιοκαμένοι ψαράδες  ξεψαρίζουν ήρεμα  τα δίχτυα τους. Ακόμα και το καρνάγιο στον διπλανό όρμο έχει μείνει ανέγγιχτο από τον χρόνο με την μυρωδιά της μουράβιας να αιωρείται πάνω από τα ξενερισμένα πλεούμενα   και τους εργάτες να ετοιμάζουν την βάζα για να ακουμπήσει το καΐκι που μόλις ξεπρόβαλε από τον Παγασητικό.

Καθώς ο καυτός ήλιος του Αυγούστου δεν είχε σκαρφαλώσει αρκετά ψηλά βρήκα τον χρόνο να πάω μέχρι τον φάρο στο ακρωτήριο Καβούλια. Στην διαδρομή  πέρασα  από την Γεροπλίνα οπού τα γαλάζια νερά σμίγουν με την ελιά και τα πηλιορείτικα σπίτια.

Επιστροφή πίσω στην Αγία Κυριακή παίρνοντας της τελευταίες ανάσες για τον Νόστο στην Εύβοια. Γερές κουπιές και καθώς το Τρίκερι με ξεπροβόδισε από ψηλά, λίγες μοίρες ανατολικά άρχισε να «φρεσκάρει» Γρεγοτραμουντάνα, ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, αυτή τη φορά για να με ξεκουράσει για τα τελευταία  8 ν.μ. μέχρι η πλώρη να αγγίξει τα βότσαλα της παραλίας του Νέου Πύργου. 
Διαδρομή   http://el.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=2046500

...........οι πρώτες αποχρώσεις της αυγής άρχισαν να αγκαλιάζουν τον φάρο

Με τον ήλιο να ξεγλίστρα πίσω από την Σκιάθο ......  χάραξα την ρότα μου

...αναμένοντας τους πρώτους μεζέδες..

Καρνάγιο..... οι βάζες στην σειρά έτοιμες να υποδεχτούν καίκια

Καίκι στην Γεροπλίνα

ο Φάρος στο ακρωτήριο Καβούλια στην είσοδο του Παγασητικού κόλπου

μικρές προκυμαίες που απλώνονται για να συναντήσουν τα κρυστάλλινα νερά  του λιμανιού

 

...επιστροφή απο τηνπρωινή ψαριά....

Ημερολόγιο Καταστρώματος. Καταχώρηση 10/8/2011

Αγ. Νικόλαος 

... Ρότα δυτική αφήνοντας πίσω μου την Νησιώτισσα έτοιμη να υποδεχτεί το ήλιο καθώς έχει δώσει τα πρώτα σημάδια του μεγαλείου του, ροδοκοκκινίζοντας τον ορίζοντα ανατολικά.

  Προορισμός το νησάκι του Αγ. Νικολάου νοτιοδυτικά της Γλύφας στις ακτές της Φθιώτιδας.

  Έχοντας περάσει τον δίαυλο των Ωρεών μία στάση στο ακρωτήρι Αγ. Σώστης. Παίρνω μερικές «ανάσες»  χαζεύοντας το πρωινό Ferry να κρύβετε πίσω από τον φάρο με πορεία για το λιμάνι της Γλύφας. Προς τα εκεί κατευθύνομαι παρακάμπτοντας, για ένα πέρασμα από την ήσυχη παραλία του χωριού...μια τελική διόρθωση πορείας και μετά από λίγο κατάπλωρα έχω το νησί του Αγ. Νικόλαου.

 To κατάφυτο με ελιές νησάκι έχει στο κέντρο του το ομώνυμο ξωκλήσι....(του Αγίου Νικολάου του Νέου εκ Βουνένοις).

Στην ανατολική πλευρά υπάρχει καινούργιος προβλήτας και εικόνισμα εις μνήμην καπεταναίων, πιθανώς της Γλύφας, ενώ βόρεια απομεινάρια κτηρίου πίσω από  έναν μικρό προβλήτα.

Στο νότιο άκρο του νησιού δεσπόζει μια εγκαταλελειμμένη κατοικία με έναν «ιδιαίτερο» Ποσειδώνα, ζωγραφισμένο στο εξωτερικό τοίχο, να επιτηρεί    τον δίαυλο που χωρίζει την Στερεά από το πευκόφυτο άκρο της Βόρειας Εύβοιας.

...Αλλά... καιρός για επιστροφή πίσω στον Νέο Πύργο γιατί ο πιστός στο καθημερινό του ραντεβού άνεμος  (Γραιγοτραμουντάνα) άρχισε να «τσαλακώνει» τα ήρεμα νερά του διαύλου και αναμένεται να κοντραριστώ μαζί του μέχρι να φτάσω πίσω....

Διαδρομή    http://el.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=2000949

Ο ήλιος καβατζάρει τους Ωρεούς

Ακρ. Αγ. Σώστης

Φάρος

Φτερό...εν πλω

Γλύφα

 

Όρμος Γλύφας

Κατάπλους...

Ανατολικός προβλήτας

Καλωσόρισμα ..κατοίκου

Αι Νικόλας

Καλάρισμα

Αι Νικόλας

Αφιέρωμα

Στο βάθος ο όρμος του Βαθύκοιλου

Ο Ποσειδώνας....όπως τον γέννησε η Ρέα

Κάθοδος.....