Είπα τον έρωτα την υγεία του ρόδου την αχτίδα
Που μονάχη ολόισα βρίσκει την καρδιά
Την Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα
Την Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε
Σε γυμνά χιονόδοξα βουνά.

Οδυσσέας Ελύτης

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το Καλπακιώτικο Γεφύρι



 Κατηφορίζοντας, μετά την Βρυσέλα προς το Φιλιάτι, το μάτι ταξιδεύει μπρος στην  κοιλάδα του Καλπακιώτη ποταμού. Ένα ποτάμι που ξεκινά πίσω από τα δυο βουνά που ορθώνονται μπρος σου. Παραμερίζει το βουνό των Φιλιατών και το Φαρμακοβούνι για το διάβα του μα και να φανεί κι ο τόπος που πηγάζει …τα μέρη της Μουργκάνας. Στην κοιλάδα αυτή ακριβώς στο έμπα του χωριού της Ελαίας, (παλαιά ονομασία Καλπάκι),  βγείτε λίγο απ τον δρόμο και την ρουτίνα.  Σε λίγα δεκάδες μέτρα θα βρεθείτε  στο Γεφύρι που εδώ και περίπου 2 αιώνες περνά πάνω από τον Καλπακιώτη ποταμό
  Αν ακολουθήσετε λοιπόν για λίγο τον χωματόδρομο, πιθανόν ήδη έχετε ξεκινήσει ένα ταξίδι σε μια στράτα που αιώνες τώρα διάβαινε ο κόσμος. Ένα μονοπάτι που οδηγούσε απέναντι προς το Φιλιάτι και ποιος ξέρει και πιο μακριά, στο παρελθόν, να κινούσαν από δω να φτάσουν στα αρχαία Γίτανα και οι όχθες του Θύαμη πια να τους οδηγούσαν στου Ιονίου τις ακτές. Ώσπου να συλλογιστείτε αυτά έχετε φτάσει και σε αυτό το μικρό μονότοξο πέτρινο στολίδι. Το ξεχασμένο Καλπακιώτικο Γεφύρι  αφού όπως αναφέρει ο Μιχάλης (Μιχάλης Πασιάκος ) δεν είχε την τύχη  να χτιστεί πάνω στα Ζαγοροχώρια.
 Διαβείτε το, σταθείτε στο ψηλότερο σημείο της καμάρας. Από κει, στα 5,3 μέτρα πάνω από το Καλπακιώτη, αγναντέψτε την κοιλάδα γύρω σας και για λίγο εστιάστε με όλες σας τις αισθήσεις στον ποταμό. Σε μια στιγμή ηρεμίας θα αισθανθείτε την πνοή του ποταμού …το ανεπαίσθητο απαλό αεράκι που φέρνει μαζί του απο κει που γεννιέται, στις πηγές του.
Κατεβείτε για λίγο και γίνετε ένα με την ροή του ποταμού. Εάν η εποχή το επιτρέπει ο Καλπακιώτης θα έχει αρκετό νερό να σας “αγκαλιάσει” μέχρι τα γόνατα. Από κει και πάνω ο παλμός του ποταμού θα καβαλήσει τον ρυθμό της καρδιάς μέσα απ τις φλέβες σας, για να φτάσει μέχρι την …ψυχή. Τότε απλώστε το χέρι σας, ακουμπήστε τους τοξόλιθους του γεφυριού...Η ροή του ποταμού και ο χτύπος της καρδίας σας θα ανταμώσουν τον “σφυγμό” του γεφυριού. Ο “σφυγμός του”, συντονισμός από  το ρυθμικό κτύπημα του πρωτομάστορα αντάμα με  τις μικρές δονήσεις από τους χιλιάδες διαβάτες, φορτωμένους με ελπίδες χαρές και λύπες  και…. κάπου κάπου ανεπαίσθητα ο χτύπος του θρύλου, της ψυχής που στεριώνει το Γεφύρι. 



…και να σου στο γεφύρι αντάμωσε ένας οδοιπόρος με έναν γητευτή των άστρων και τα χρώματα τις άνοιξης σμίξαν  με την λάμψη των αστεριών.




Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Κώστα Τσέκα που στόλισε με μυριάδες άστρα αυτό το γεφύρι!















Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Σημάδια Ζωής


  Γέννημα θρέμμα Θεσπρωτός και χρειάστηκα αρκετά χρόνια να ξεφύγω από τα στενά όρια της καθημερινότητας, της ρουτίνας. Μερικά χρόνια, για να ανακαλύψω την Φύση, την Θεσπρωτία. Βέβαια το εύρος του ρήματος “ανακαλύπτω”, ειδικά για την Θεσπρωτία, είναι δύσκολο να περιοριστεί σε κάποια όρια και τέλος. Αυτός ο  τόπος, το σιγοψιθυρίζω μετά από κάθε περιπέτεια μου, δεν παύει να με εκπλήσσει. Βουνά, χαράδρες δάση. Ανάμεσα τους χωριά, εκκλησιές, όλα γεμάτα με θρύλους κι Ιστορίες και…. Νερά που ξεκινούν από κει ψηλά, σε πηγές γεννιούνται,  σε ποτάμια παίρνουν φόρα, περνάν κάτω από γεφύρια, μέσα από φαράγγια και ανταμώνουν στις καταγάλανες δαντελωτές ακτές του Ιονίου.
 Η αρχή έγινε από τις παιδικές μου αναμνήσεις μα και επιθυμίες.  Αυτές με πήραν από το χέρι, με ανέβασαν ξανά στα βουνά, με περπάτησαν πάλι σε πλαγιές και δάση. Μαζί τους διέσχισα τα ποτάμια και ήταν ο μπούσουλας μου να πλεύσω στο Ιόνιο. Κι όταν αυτά άρχισαν να πραγματοποιούνται ήρθε η λαχτάρα να τα αποτυπώσω, να τα μοιραστώ.  Να δείξω στον κόσμο κάποιες Στιγμές . Κάπου εκεί στην προσπάθεια μου να αποτυπώσω αυτήν την αστείρευτη ομορφιά του τοπίου, αντάμωσα και την Φωτογραφία. Συνάμα μέσα από την εικόνα ξεπηδούσαν μυριάδες λέξεις και στην πορεία θέλησα να συλλέξω, να γράψω μερικές για να δείξω κάποιες πτυχές του τοπίου όπου το φως και οι αποχρώσεις του  δεν έφταναν για να αποδώσουν απόλυτα την ομορφιά του.
 Πέρασε καιρός και αυτή η μικρή τρέλα άρχισε να αποκτά “συνοδοιπόρους” Άτομα που νοερά, αρχικά, με ακολουθούσαν σε αυτές τις περιπέτειες. Είναι τότε που άρχισα να καταλαβαίνω πως η δύναμη της εικόνας και των μικρών μου Στιγμών θα με βοηθούσε στο  σκοπό μου
Σκοπό - όνειρο που ξεκίνησε και απ το παράπονο… για το  πόσο άγνωστη είναι ακόμα η Θεσπρωτία. Για πολλούς είναι ακόμα ένας επίγειος αχαρτογράφητος παράδεισος και έχει τόσες συγκινήσεις να προσφέρει στον επισκέπτη.  Έτσι θέλω μέσα από της Στιγμές που μοιράζομαι να βάλω ένα μικρό λιθαράκι στην ανάδειξη αυτού του τόπου
 Ένας “κούκος” μπορεί να φέρει την Άνοιξη; όχι βέβαια υπάρχουν πολλοί που πριν από μένα προσπαθούν για αυτό  και άλλοι περισσότεροι που βαδίζουν στην ίδια κατεύθυνση. Να συστήσουν  την Θεσπρωτία στον κόσμο . Μα το σημαντικό είναι, τι μπορεί να κάνει και  ο καθένας μας τελικά για αυτό.
 Σε αυτό το σημείο πρέπει να απολογηθώ για τον τίτλο αυτού του κειμένου. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν, Σημάδια Ανάπτυξης, μα η λέξη Ανάπτυξη έχει τόσο πολύ ¨κακοποιηθεί” στις μέρες που ζούμε, ώστε μόνο η αναφορά της θα “ξεθώριαζε” κάθε προσπάθεια. Ζωή λοιπόν στην θέση της Ανάπτυξης και…. Σημάδια για να ζωντανέψει αυτός ο τόπος.
 Αυτά τα χρόνια που τριγυρνώ η δυσκολία να γνωρίσω πραγματικά την Θεσπρωτία ήταν στην έλλειψη των Σημαδιών,  της Πληροφορίας, των Πηγών για τους παραδείσους αυτού του τόπου. Δυσκολευόμουν να τους βρω, πολλές φορές ο κόσμος δεν βοηθούσε, ίσως δεν καταλάβαινε την αξία τους. Δεν μπορούσε να κατανοήσει πώς μια κορυφή βουνού, ένας μικρός καταρράκτης,  ένα απόμακρο ξωκλήσι στην άκρη του βράχου,  μπορεί να είναι σημαντικό. Μερικές φορές συναντούσα ενδοιασμούς από τους ντόπιους, “φοβία” μην αποκαλυφθεί ο μικρός τους παράδεισος. Κρατώντας τον όμως για τον εαυτό τους, άθελα, στερούσαν από την περιοχή τους την ζωή που θα μπορούσε να εμφυσήσει ο κόσμος που θα ερχόταν σαν επισκέπτης. Απόρροια αυτών  είναι το φαινόμενο ακόμα και για όσους ζουν μόνιμα στην Θεσπρωτία να μην ξέρουν πανέμορφα μέρη του τόπου τους, σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων.
Να τα Σημάδια Ζωής …..η πληροφορία, οι οδηγίες, η πρόσβαση να φτάσει ο κόσμος σε αυτά τα μέρη απίστευτης ομορφιάς.
  Μια Ταμπέλα, ένα βέλος κατεύθυνσης, λίγες λέξεις,  εικόνες, είναι αρκετές να κάνουμε γνωστό τον τόπο μας. Αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια είναι άτομα που έχουν ικανότητα να μεταδώσουν αυτά τα Σήματα. Περιπατητές, φυσιολάτρες, φωτογράφοι, αφηγητές. Άνθρωποι που νιώθουν την αύρα που εκπέμπουν αυτές οι ομορφιές και θέλουν να την μεταδώσουν. Να φέρουν συνοδοιπόρους με την ματιά τους, τον λόγο τους. Να ξεναγήσουν, να γνωρίσουν στον κόσμο την Θεσπρωτία
  Όλοι μας μπορούμε ο καθένας με της δικές του δυνάμεις. Βάλτε αυτά τα Σημάδια Ζωής. Τοποθετήστε πινακίδες,  καθαρίστε έναν χώρο, χαράξτε  ένα μονοπάτι στο δάσος, το ρέμα, μια πορεία για την καταγάλανη ακτή. Προσθέστε  σε αυτά “αποχρώσεις”  Μύθων, Ιστορίας μα και αναμνήσεων. Κάντε το δικό σας τοπικό παράδεισο να τον επισκεφτεί και να τον αγαπήσει ο κόσμος και εσείς θα εισπράξετε την χαρά ότι προσφέρατε στους επισκέπτες, λίγο από την ομορφιά που σας ανάθρεψε,  την Ομορφιά της Θεσπρωτικής Γης.


Σημάδια για προορισμούς Φωτός,Χρωμάτων, Ζωής ....Ομορφιάς.  








….κάπου  εκεί ανάμεσα σε βουνά ποτάμια και θάλασσες θα περιφέρομαι κι εγώ  Σε κάθε γωνιά της Θεσπρωτίας, σε αυτόν τον τόπο κάθε φορά να με εκπλήσσει.